Po starcie przechodzimy na częstotliwość taktyczną. Najczęściej jest to 242.000 MHz. Zmiana częstotliwości powinna być wcześniej zasygnalizowana na aktualnym kanale radiowym.
Następnie zgłaszamy się na częstotliwości taktycznej:
Każda grupa posiada punkty nawigacyjne (Waypoint / WYPT). Minięcie takiego punktu powinno być zgłoszone na częstotliwości taktycznej.
Zgłoszenie minięcia punktu pomaga w ocenie sytuacji taktycznej. Na podstawie tych informacji inne grupy mogą określić położenie sojuszniczych maszyn oraz dostosować swoje działania.
Ostatnimi punktami w planie lotu (FP – Flight Plan) są miejsca zaangażowania.
Podczas wejścia do strefy CAP (Combat Air Patrol) podajemy również czas przebywania w strefie, czyli tzw. Playtime.
Playtime określa czas, przez jaki dana grupa może utrzymywać patrol w danym obszarze działań.
Grupy wykonujące inne zadania, np. SEAD lub CAS, również zgłaszają On Station, aby poinformować inne jednostki o rozpoczęciu działania.
Po zakończeniu zadania zgłaszamy powrót do bazy:
Jeżeli opuszczamy obszar działań tymczasowo, np. w celu tankowania w powietrzu, zgłaszamy:
Podejście do tankera wymaga zmiany częstotliwości radiowej:
Komenda Off Station oznacza chwilowe opuszczenie strefy z zamiarem powrotu na wcześniejszą pozycję.
W misjach typu CAP ważne jest zachowanie ciągłości patrolu. Dlatego zadanie może zostać przejęte przez grupę rezerwową lub inne patrole znajdujące się w pobliżu.
Podstawą poprawnego patrolu CAP jest utrzymanie odpowiedniego radialu oraz właściwej pozycji względem chronionego obszaru.
Holding wykonywany jest zwykle względem określonego waypointu, np. punktu 4 w planie lotu, a patrol utrzymywany jest w pobliżu kolejnego punktu, np. waypointu 5.
Obszar zaangażowania określony jest odległością od ostatniego waypointu. W tej strefie wszystkie wykryte maszyny wroga powinny zostać zniszczone.
STRIKE to uderzenia lotnicze na ważne cele naziemne przeciwnika. Mogą to być lotniska, bazy wojskowe, magazyny paliwa, mosty lub infrastruktura logistyczna. Misje tego typu często wykonywane są przy użyciu bomb kierowanych oraz innych precyzyjnych środków rażenia.
SEAD (Suppression of Enemy Air Defenses) polega na czasowym neutralizowaniu systemów obrony przeciwlotniczej przeciwnika. Piloci wykorzystują specjalne uzbrojenie, takie jak pociski przeciwradarowe AGM-88 HARM, aby zmusić radary do wyłączenia lub ograniczyć ich działanie. Dzięki temu inne samoloty mogą bezpieczniej wykonywać swoje zadania bojowe.
DEAD (Destruction of Enemy Air Defenses) to misja mająca na celu fizyczne zniszczenie systemów obrony przeciwlotniczej przeciwnika. W przeciwieństwie do SEAD, celem nie jest jedynie ich chwilowe uciszenie, lecz trwała eliminacja radarów, wyrzutni rakiet oraz stanowisk dowodzenia.
CAS (Close Air Support) to bezpośrednie wsparcie wojsk lądowych przez lotnictwo. Piloci atakują cele znajdujące się w pobliżu własnych oddziałów, dlatego działania są ściśle koordynowane z JTAC. Wymaga to precyzyjnego użycia uzbrojenia oraz dokładnej identyfikacji celu, aby uniknąć zagrożenia dla własnych sił.
BAI (Battlefield Air Interdiction) polega na zwalczaniu sił przeciwnika na zapleczu pola walki. Celem są kolumny pojazdów, konwoje logistyczne, magazyny zaopatrzenia oraz inne elementy wspierające działania wojsk na froncie. Zadaniem pilotów jest osłabienie zdolności przeciwnika do prowadzenia walki zanim jego jednostki dotrą na linię frontu.
Misje Anti-Ship polegają na zwalczaniu jednostek nawodnych przeciwnika. Piloci wykorzystują pociski przeciwokrętowe oraz bomby kierowane do atakowania okrętów wojennych i transportowych. Operacje te wymagają precyzyjnego podejścia do celu oraz często prowadzone są w środowisku zagrożonym przez obronę przeciwlotniczą okrętów.
1. Dolot i HOLD
2. Wezwanie do CAS
3. 5-line (brief ataku)
4. Atak i wyjście
